Αρχείο ετικέτας Μετανάστ(ρι)ες

Ανταπόκριση από την εκδήλωση – συζήτηση: Θαλάσσια διάσωση, την συνοριακή βία, τα pushbacks και τις αντιστάσεις στην θανατοπολιτική των ευρωπαϊκών κρατών [21.06.22]

Την Τρίτη 21/6/2022, στο πλαίσιο των 18ων γενεθλίων της συλλογικότητας Rosa Nera, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση – συζήτηση :

Θαλάσσια διάσωση, την συνοριακή βία, τα pushbacks και τις αντιστάσεις στην θανατοπολιτική των ευρωπαϊκών κρατών.


Τη συζήτηση άνοιξε η Rosa Nera με την παρακάτω εισήγηση:

Χθες 20/06 ήταν η παγκόσμια ημέρα προσφύγων. Από το 1993 έως και σήμερα 48.647 πρόσφυγες έχουν χάσει τη ζωή τους στο δρόμο για τη προσφυγιά. Δυστυχώς ο αριθμός αυτών των ανθρώπων σίγουρα είναι με­γαλύτερος, αν σκεφτεί κάποιος ότι εκατοντάδες δεν έχουν βρεθεί ακόμη.

Ξεκινώντας από τη περιοχή του Έβρου το 2021, τεκμηριώνονται και καταγγέλλονται από την Διεθνή Αμνηστία τουλάχιστον 21 επαναπροωθή­σεις από τις ελληνικές αρχές, 19 εκ των οποίων στην περιοχή του Έβρου. Υπολογίζεται πως περίπου 1000 άτομα επαναπροωθήθηκαν βίαια, αφού κρατήθηκαν παράνομα και κακοποιήθηκαν. Από τις αναφορές τεκ­μηριώνονται βασανιστήρια από τις ελληνικές αρχές αλλά και από ένο­πλους πολίτες σε συνεργασία με ένστολους.

Για την ίδια περίοδο ο συνήγορος του πολίτη διερευνά περισσότερες από 50 καταγγελίες επαναπροωθήσεων στον Έβρο και το Αιγαίο. Το σύ­νολο των ανθρώπων που επαναπροωθήθηκαν κατά παράβαση των κατακτή­σεων και των δικαιωμάτων προστασίας της ανθρώπινης μετακίνησης και του ασύλου, ανέρχεται βάσει των στοιχείων του Συνηγόρου του Πολίτη σε 10.000.

Παράλληλα καταγράφεται και η εμπλοκή της Frontex σε 222 επιχειρή­σεις του Ελληνικού Λιμενικού από τον Μάρτιο του 2020 έως τον Σε­πτέμβριο του 2021. Σε αυτά τα στοιχεία φαίνεται να απελάθηκαν 957 τουλάχιστον άνθρωποι, χωρίς να τους δοθεί το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο. Ο πραγματικός αριθμός των προσφύγων που έχουν απελαθεί για το 2021 φαίνεται να ξεπερνά τους 8.355 ανθρώπους, των οποίων κατα­πατήθηκαν κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στις έρευνες των οργανώσεων υπεράσπισης υπάρχει πλήθος μαρτυριών προσφύγων και μεταναστών για άσκηση βίας, παράνομη κράτηση και εγκλεισμό, αφαίρεση ρουχισμού, κινητών και τροφίμων πριν την επα­ναπροώθηση στην Τουρκία. Μία από τις άθλιες πρακτικές των ελληνι­κών αρχών είναι και η συνεργασία με μετανάστες ως βοηθούς της αστυνομίας, όπου παραλαμβάνουν τους πρόσφυγες για να τους οδηγή­σουν εκτός ελληνικού εδάφους χωρίς να αιτηθούν άσυλο. Το αντάλλαγ­μα για αυτούς τους οδηγούς είναι η υπόσχεση ότι σε τρεις μήνες θα τους εξασφαλίσουν νόμιμα έγγραφα για παραμονή στην Ελλάδα ή έξοδο προς την Ευρώπη. Οι μαφιόζικες αυτές πρακτικές κατά της προσφυγι­κής και μεταναστευτικής ζωής έχουν τεκμηριωθεί και διασταυρωθεί από την Human Right Watch (HRW).

Στην έκθεση, της HRW έχουν καταγραφεί σοβαρές παραβιάσεις των αν­θρώπινων δικαιωμάτων όπως βασανισμοί, αφαίρεση προσωπικών αντικει­μένων, παράνομη κράτηση, παράνομη στέρηση του δικαιώματος αίτησης ασύλου και υπηρεσίας μετάφρασης και η επαναπροώθηση ανθρώπων που κατεξοχήν χρίζουν διεθνούς προστασίας σε μη ασφαλείς για αυτούς χώρες.

Άλλη μια απάνθρωπη κρατική πρακτική είναι ο εγκλωβισμός προσφυγι­κών και μεταναστευτικών ομάδων, ακόμα και ανηλίκων, στη νησίδα του Έβρου για πολλές μέρες χωρίς νερό, τροφή και σκεπάσματα. Πρόσφατα είχαμε μία ακόμα από τις πολλές αυτές περιπτώσεις που δυστυχώς δεν τους δίνεται η προσοχή που τους αναλογεί ή/και συγκαλύπτονται στις δημόσιες διαδικασίες λόγου. Συγκεκριμένα, στις 25/5/2022, οι αρ­μόδιες αρχές αρνήθηκαν να εκτελέσουν εντολή της Εισαγγελίας Ορε­στιάδας και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για κατεπείγουσα επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης 94 προσφύγων/ από την Συρία. Όπως αποδεί­χτηκε, οι αστυνομικές αρχές όχι μόνο δεν προχώρησαν σε καμία κινη­τοποίηση αλλά αντίθετα βίντεο καταγράφει μαυροντυμένους ένστολους στην ελληνική όχθη να απειλούν τον προσφυγικό πληθυσμό για να επιστρέψει στην Τουρκία. Αυτό το βίντεο βρίσκεται επισήμως στα χέρια της εισαγγελίας Ορεστιάδας και είναι ενδεικτικό των πραξικο­πηματικών και ανεξέλεγκτων πρακτικών που έχουν παγιωθεί στην πε­ριοχή. Να πούμε ότι ανάμεσα στον πληθυσμό των εξ ορισμού προσφύγων βρίσκονταν και γυναίκες, παιδιά αλλά και κάποιοι ανάπηροι.

Άλλη μια αντίστοιχη καταγγελία είχαμε τον Απρίλιο του 2022 όταν πρόσφυγες από Αφγανιστάν ανάμεσα τους και πολλά παιδιά, στην πε­ριοχή του Έβρου κοντά στο Διδυμότειχο περιέγραφαν πως εγκαταλεί­φθηκαν σε κάτι που παρομοίαζαν ως ζούγκλα, μέσα στην βροχή και το κρύο για μέρες. Και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει καταγγελία για άσκηση βίας από τις ελληνικές αρχές. Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες πως κάποιοι κρατήθηκαν για ώρες από τις ελληνικές αρχές και σε προη­γούμενες προσπάθειες τους, για να απελαθούν αφού τους αφαιρέθηκαν ρούχα, κινητά και τρόφιμα.

Και μια ακόμη εμβληματική και τραγική ιστορία των εγκλημάτων κατά των προσφύγων, είναι η δολοφονία του τετράχρονου Αϊμάν Σαλέχ, τον Μάρτιο του 2022, από τις κρατικές αρχές, στο πλαίσιο επιχείρησης βίαιης επαναπροώθησης. Η ελληνική αστυνομία συνέλαβε 30 Σύριους πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων 7 παιδιά και αφού τους παρέδωσε σε κουκουλοφόρους, οι οποίοι τους μετέφεραν χωρίς τρόφιμα, σε μια μι­κρή νησίδα μέσα στον Έβρο ποταμό, ο οποίος λόγω των καιρικών συν­θηκών ήταν φουσκωμένος και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Κατά την διάρκεια της μεταφοράς προς την νησίδα η προσφυγική ομάδα χτυπήθη­κε άγρια από τους κουκουλοφόρους και έτσι το παιδί γλίστρησε και έπεσε μέσα στα νερά του παγωμένου Έβρου. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες δεν έγινε καμία προσπάθεια από τους κουκουλοφόρους φρουρούς να σω­θεί το παιδί. Οι υπόλοιποι πρόσφυγες, έμειναν για 6 ολόκληρες μέρες στην νησίδα και μετά από ασφαλιστικά μέτρα ανθρωπιστικών ορ­γανώσεων στο Ευρωδικαστήριο απομακρύνθηκαν από εκεί.

Ο αριθμός των θανάτων στον Έβρο δυστυχώς φαίνεται να είναι με­γάλος. Βασικοί λόγοι είναι ο πνιγμός καθώς οι βάρκες συχνά αναπο­δογυρίζουν από τα ρεύματα, το δριμύ ψύχος αλλά και τα τροχαία και οι δολοφονίες όταν ο προσφυγικός/ μεταναστευτικός πληθυσμός κατα­διώκεται. Φυσικά, τα ζητήματα αυτά παραμένουν αόρατα στον ελληνικό τύπο και στις επίσημες αναφορές, αν και θεματοποιούνται καθημερινά στα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, όπως και στις έρευνες επιστημονι­κών και δικαιωματικών οργανώσεων.

Πολύ μεγάλος είναι ο αριθμός των αγνοούμενων στην περιοχή του Έβρου, που καθημερινά αναζητούνται από τις οικογένειες τους. Η αναζήτηση αυτή είναι πολύ δύσκολη. Πολλές φορές τα σώματα των νε­κρών χάνονται στο ποτάμι είτε βρίσκονται αλλοιωμένα μέσα στο δάσος ή στον βυθό, κάποιες φορές ακόμα και φαγωμένα από τα ζώα. Ιδιαίτε­ρα προβληματική είναι και η αποστολή DNA για αναγνώριση, καθώς συ­χνά αυτό σημαίνει διώξεις για τις οικογένειες των νεκρών και των αγνοούμενων στις χώρες αποστολής, ιδιαίτερα αν πρόκειται για ανή­λικους.

Αυτές οι ιστορίες έχουν στόχο να λειτουργήσουν ως μία σύντομη και ενδεικτική αναφορά στα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων της στον Έβρο, η οποία όμως δεν μπορεί να αποδώσει την συνολική κατάσταση και τα όσα αδιανόητα και φονικά συμβαίνουν στα σύνορα του Έβρου.

Προχωρώντας, θα αναφερθούμε στις καραβιές στο Αιγαίο και στην προ­σπάθεια του μεταναστευτικού/ προσφυγικού πληθυσμού να φτάσει στην Ιταλία από τα τουρκικά παράλια διασχίζοντας το Αιγαίο. Θα μιλήσου­με για αυτό το θέμα μέσα από την προσωπική μας εμπειρία στο κίνημα αλληλεγγύης, τα διεθνή και τοπικά δίκτυα και την επαφή με πρόσφυ­γες που διασώθηκαν για να γίνουν στη συνέχεια κρατούμενοι, όπως και την επαφή με οικογένειες αγνοούμενων. Στόχος μας είναι να γί­νει μια αναφορά στα προβλήματα που έχουμε εντοπίσει ότι αντιμετω­πίζουν τόσο οι επιζώντες των ναυαγίων, όσο και οι οικογένειες αυ­τών που χάθηκαν.

Θα αναφερθούμε αρχικά στο χαρακτηριστικό και σχετικά πρόσφατο πα­ράδειγμα από τα τέλη του Σεπτέμβρη του ́21, όταν εντοπίστηκε καρα­βιά που εξέπεμψε σήμα κινδύνου στην Παλαιοχώρα Χανίων. Οι πρόσφυ­γες μεταφέρθηκαν σε έναν πρόχειρο χώρο στην περιοχή του Ακρωτηρίου Χανίων. Λόγω διαφόρων γεγονότων, καταφέραμε άνθρωποι από την πολι­τική συνέλευση της Κατάληψης Rosa Nera και από το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων να έχουμε προσωπική επικοινωνία μαζί τους – κάτι γενικά δύσκολο όσον αφορά τις καραβιές στην Κρήτη.

Έτσι, καταφέραμε να τους ενημερώσουμε σχετικά με τα δικαιώματα τους και κάτι ακόμα πιο σημαντικό, ήρθαμε σε επαφή με τις οικο­γένειες κάποιων εξ αυτών, ώστε να τις ενημερώσουμε για την τύχη των συγγενών τους. Αυτό ήταν κάτι αδύνατο για τους ίδιους τους αν­θρώπους που είχαν περισυλλεχθεί από την θάλασσα, καθώς τους είχαν αφαιρεθεί τα κινητά τους τηλέφωνα και η δυνατότητα επικοινωνίας με τους οικείους τους ήταν αδύνατη. Ένα δεύτερο και τραγικό παράδειγ­μα είναι η καραβιά του Νοέμβρη του 2021, και πάλι στην Παλαιοχώρα, υπήρξε ένας νεκρός Σύριος, τραυματισμοί και εσκεμμένη ολιγωρία των αρχών στην διάσωση. Με βάση τις μαρτυρίες, κάποιοι μετανάστες έπε­σαν στην θάλασσα όταν είδαν το λιμενικό να κινείται απειλητικά προς στο σκάφος που επέβαιναν. Εκεί δύο τραυματίστηκαν σοβαρά και ακρωτηριάστηκαν στα δάχτυλα, ένας εκ των οποίων ανήλικος 16 χρο­νών. Σε αυτή την περίπτωση, οι άνθρωποι μεταφέρθηκαν σε έναν πρόχειρο τόπο στην Κουντούρα Χανίων, όπου αξίζει να αναφερθεί και η αλληλεγγύη των κατοίκων. Σε αυτή την καραβιά, καταφέραμε να επι­κοινωνήσουμε με την γυναίκα του 32χρονου νεκρού Σύρου πρόσφυγα, ακολούθησαν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να επιστρέψει το άψυχο σώμα του στην Συρία. Σε περίπτωση που δεν είναι δυνατές ανάλογου τύπου επικοινωνίες, τα σώματα των νεκρών προσφύγων και μεταναστών καταλήγουν στα αζήτητα και οι οικογένειες των νεκρών ζούνε μέσα σε μια χρόνια αγωνία.

Και στις δύο καραβιές που αναφέραμε, εντελώς αιφνιδιαστικά, οι άν­θρωποι μεταφέρθηκαν στο ΚΑΜΠ της Αμυγδαλέζας, κατά την μεταφορά προς την Σούδα υπήρξε μια αντανακλαστική συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Ο λόγος των αιφνιδιαστικών μεταφορών είναι, όπως αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα, οι κινήσεις αλληλεγγύης. Μέσα από την επικοινωνία με τον ανθρώπους που έρχονται με τις προσφυγικές καραβιές, εντοπίσαμε λάθη στα έγγραφα που τους επιδόθηκαν και αφορούσαν τα προσωπικά τους στοιχεία. Επίσης εντοπίσαμε ανήλικους πρόσφυγες και μετά από έναν αγώνα επικοινωνίας αλληλέγγυων από τη συνέλευση Ρόζα νερά και Στέκι μεταναστών με οργανώσεις, μεταφέρθηκαν από το ΚΑΜΠ της Αμυ­γδαλέζας σε ξενώνες ανήλικων προσφύγων.

Θα θέλαμε να αναφερθούμε λίγο παραπάνω στα λάθος στοιχεία των προ­σφύγων στα έγγραφα που τους επιδίδονται. Εντοπίσαμε, λοιπόν, λάθη στο όνομα και το επίθετο, στο θρήσκευμα, στη χρονολογία γέννη­σης… Για παράδειγμα πρόσφυγας χριστιανός καταγράφεται ως μου­σουλμάνος, αυτό του αφαιρεί αυτόματα το δικαίωμα σε άσυλο για λόγους θρησκευτικούς Επίσης, όπως ήδη έχουμε αναφέρει, εντοπίστη­καν λάθη στην χρονολογία γέννησης, έτσι ανήλικοι μεταφέρονται σε ΚΑΜΠ ενηλίκων αντί για ξενώνες ανηλίκων. «Λάθη», εντός εισαγωγικών προφανώς, εντοπίστηκαν και στο πεδίο του εγγράφου που αφορά την βούληση ασύλου, όπου αναγράφεται «ΌΧΙ», ασχέτως αν οι άνθρωποι αι­τούνται άσυλο!

Όπως ενημερωθήκαμε από αλληλέγγυους δικηγόρους, αυτό συμβαίνει –τουλάχιστον στην Κρήτη- διότι δεν ασχολούνται με την κάθε περίπτω­ση ξεχωριστά και η διαδικασία αίτησης γίνεται μέσα στα ΚΑΜΠ από την αρχή.

Άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα είναι αυτό της διερμηνείας. Είτε δεν υπάρχουν διερμηνείς, είτε λειτουργούν μεροληπτικά κατά των προσφύ­γων. Ένα παράδειγμα πάνω σε αυτό είναι οι αρκετές περιπτώσεις με­ταφραστών σε ΚΑΜΠ και σε ξενώνες ανηλίκων, όπου «ενημερώνουν» ψευ­δώς τους πρόσφυγες ότι με την έκδοση της προσωρινής άδειας διαμο­νής θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν το ανοιχτό κέντρο κράτησης και στην περίπτωση των ανηλίκων τους ξενώνες όπου διέμεναν. Αυτό, όμως, έχει ως αποτέλεσμα η διαδικασία εξέτασης ασύλου να διακόπτε­ται, κάτι για το οποίο έχει εντοπιστεί να μην γίνεται ενημέρωση από διερμηνείς.

Τώρα, σειρά έχει να κάνουμε αναφορά στο αόρατο σχετικά θέμα των οικογενειών των αγνοούμενων προσφύγων. Ξεκινώντας, λοιπόν από την επαφή κάποιων από εμάς με τις οικογένειες αγνοούμενων προσφύγων, σχετικά με τα ναυάγια που συνέβησαν την περίοδο των Χριστουγέννων σε Αντικύθηρα, Αντίπαρο και Σαντορίνη, η επαφή μας ήταν κυρίως με οικογένειες αγνοούμενων από την Αίγυπτο και την Συρία. Οι άνθρωποι αυτοί ζητάνε υποστήριξη ώστε να βρουν τους συγγενείς τους, καθώς οι προσπάθειες τους να επικοινωνήσουν με το Υπουργείο Μετανάστευ­σης, το Λιμενικό και την Πρεσβεία της Αιγύπτου (όσον αφορά τους Αιγύπτιους) έχουν αποβεί άκαρπες. Η μία υπηρεσία τους παραπέμπει στην άλλη. Πολλές από τις πληροφορίες που παίρναμε σχετικά με τις διαδικασίες αναζήτησης των αγνοούμενων δεν ήταν σωστές, ενώ χρειάζεται πολύ προσοχή καθώς υπάρχει κίνδυνος ακόμα και φυλάκισης των συγγενών των αγνοούμενων. Και αυτό, γιατί, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, οι οικογένειες κινδυνεύουν με την κατηγορία παρα­μέλησης ανηλίκου. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα που εντοπίσαμε στο ναυάγιο της Σαντορίνης.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές, οι συγγενείς πρώτου βαθμού θα πρέπει να επικοινωνήσουνε με τις αρχές της περιοχής τους και να δηλώσουν την εξαφάνιση κάνοντας τέστ DNA. Στην συνέχεια δί­νεται σήμα στην Ίντερπολ, ώστε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αναζή­τησης. Ο κίνδυνος όμως δίωξης των μελών της κάθε οικογένειας, τις εμποδίζει να αναζητήσουν τα παιδιά και τα αδέλφια τους, ακόμα και μετά από τόσους μήνες.

Έχουμε, βέβαια, και τις περιπτώσεις των ανθρώπων που αρνούνται να δεχτούν ότι ο αγνοούμενος βρέθηκε νεκρός ή ότι παραμένει ακόμα αγνοούμενος και για αυτό τον λόγο αρνούνται να δώσουν παραπάνω στοιχεία αναγνώρισης (π.χ. χρώμα μαλλιών, τατουάζ, χαρακτηριστικά σημάδια, ύψος κτλ), κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχουν άψυχα σώματα σε ψυγεία και οι οικογένειες να πέφτουν θύματα επιτήδειων που εκμεταλλεύονται οικονομικά τον πόνο και την αγωνία τους, δίνο­ντας θολές πληροφορίες, ψευδή στοιχεία με οικονομικά ανταλλάγματα. Αυτές οι πληροφορίες είναι πολύ έντεχνα δοσμένες, ώστε να φαίνο­νται πειστικές στις οικογένειες. Συμβαίνει να έχουμε συχνά στοι­χεία που αποδεικνύουν πως όλες αυτές οι πληροφορίες είναι απολύτως ψεύτικες και τότε ενημερώνουμε τις οικογένειες των αγνοούμενων για αυτό.

Τα παραπάνω αναδεικνύουν την εγκληματική ανεπάρκεια των θεσμών προστασίας, όπως και την ανάγκη ύπαρξης διεθνών κινημάτων αλληλεγ­γύης. Για όποιον μπαίνει στο πεδίο αντιλαμβάνεται απευθείας την κοινωνική ανάγκη για υποστήριξη και επικοινωνία με τις οικογένειες των αγνοούμενων, καθώς εμφανίζονται διαρκώς νέες, οι οποίες αναζη­τούν τους δικούς τους ανθρώπους. Στο πλαίσιο της επικοινωνίας μαζί τους, ενημερώνουμε για τις διαδικασίες και συχνά οι οικογένειες ανταποκρίνονται. Όμως κάποιες, ακόμα και όταν στέλνουν DNA, δεν λαμβάνουν απαραίτητα απάντηση, ενώ συνεχίζονται να ξεβράζονται σω­ροί ανθρώπων από τα ναυάγια στο Αιγαίο ακόμα και μετά από τόσους μήνες. Και, όπως είπαμε, διαρκώς κόσμος αναζητά τους συγγενείς του.

Η επικοινωνία με το λιμενικό και τις πρεσβείες φέρνει μειωμένο έως και καθόλου αποτέλεσμα, εκτός και αν υπάρχει νομική και πολιτική πίεση. Αυτό είναι και το χρέος των κινημάτων και των συλλογικοτή­των.

Προσπαθήσαμε να δώσουμε μια εικόνα, όσον αφορά το τεράστιο αυτό ζήτημα. Είναι αδύνατον να μεταφέρει κανείς με λόγια αυτό που συμ­βαίνει ακριβώς. Κάθε μέρα, κάποιοι άνθρωποι χάνονται και κάποιοι, αγωνιούν για το τι συνέβη. Πριν δύο μέρες ξημερώματα Κυριακής 19/6/2022 είχαμε ακόμη ένα ναυάγιο στη Μύκονο, με τέσσερις αγνοού­μενους. Δυστυχώς, όλο αυτό φαίνεται ατελείωτο.

Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μεταναστευτικό και προσφυγικό ταξίδι συνεχίζεται, δεν σταματάει και οι άνθρωποι κατα­φέρνουν να διαπερνούν τα σύνορα. Από εκεί και πέρα, για αυτούς που έφτασαν στον προορισμό, ξεκινάει ένα ακόμα δύσκολο μονοπάτι, μια ακόμα δύσκολη καθημερινότητα, όντας αόρατοι, χωρίς πλήρη δικαιώμα­τα και προσβάσεις σε μια ελεύθερη ζωή.

Στα Χανιά, με την σχετικά πρόσφατη ιστορία σημαντικών μεταναστευ­τικών αγώνων, έχουμε υποχρέωση ως κίνημα αλληλεγγύης να ξανα­πιάσουμε δυναμικά το νήμα των αντιστάσεων ενάντια σε όλη αυτή την βαρβαρότητα και μέσα από δίκτυα επικοινωνίας και αγώνα, να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να αλλάξουμε τα πράγματα. Σε αυτό το πλαίσιο η εκδήλωση αυτή έχει και ως στόχο την ενημέρωση και την αφύπνιση γύρω από τα εγκλήματα στα οποία πρέπει να δώσουμε κινημα­τικές απαντήσεις και πολιτικά αποτελέσματα.


Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, σύντροφος και διασώστης στη Μεσόγειο.

Από τον σύντροφο Ιάσονα αναπτύχθηκαν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν τεκμηριωθεί στο Αιγαίο και ευρύτερα στην Μεσόγειο, μέσα από την εμπειρία στο πεδίο και ως αποτέλεσμα των ρατσιστικών αλλαγών στις πολιτικές ασύλου και μετανάστευσης.

Συζητήθηκαν τα ζητήματα των αγώνων ενάντια στην ποινικοποίηση της διάσωσης στην θάλασσα, ενάντια στην συνοριακή βία, των διεθνών δικτύων αντίστασης που έχουν πετύχει σημαντικές νίκες ενάντια στις διακρατικές πολιτικές που έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων προσφύγων/ισσών στην Μεσόγειο.

Ανάμεσα σε πολλά ζητήματα που τέθηκαν, ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στις ευθύνες ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για το δουλεμπόριο και τα εγκλήματα κατά προσφύγων στην Λιβύη, τα εγκλήματα του ελληνικού λιμενικού και της Φρόντεξ, όπως και στην περίπτωση της ήττας των φονικών πολιτικών Σαλβίνι και τους τρόπους με τους οποίους τα διασωστικά καράβια οργάνωσαν -σε συντονισμό με διαφορετικούς φορείς και κινήματα στην στεριά- την πολιτική ανυπακοή που «άνοιξε» τα κλειστά λιμάνια στην διάσωση και οδήγησε σε ήττα τον Σαλβίνι.

H εισήγηση της πολιτικής συνέλευσης της Κατάληψης Rosa Nera εστίασε αρχικά στη συνοριακή βία στον Έβρο, ενώ στην συνέχεια μεταφέρθηκε η εμπειρία από τα πεδία της επικοινωνίας και υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών στα καμπ – από την εμπειρία της συνεργασίας της Rosa Nera με το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων και τα δίκτυα αλληλεγγύης- όπως και η επικοινωνία με τις οικογένειες των αγνοούμενων, των διασωθέντων-κρατούμενων και των νεκρών – από συντρόφισσα της Ρόζας που αγωνίζεται στο πεδίο. Ανάμεσα σε άλλα, ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο ζήτημα των ανήλικων προσφύγων, τις εσκεμμένες λάθος καταγραφές στοιχείων και αιτημάτων ασύλου.

Και στις δυο εισηγήσεις αναφέρθηκαν τα στοιχεία, τα τεκμήρια και οι έρευνες που αποδεικνύουν πως οι εξ ορισμού παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγ(ισσ)ων και μεταναστ(ρι)ών δεν είναι τίποτα άλλο από δολοφονικές επιχειρήσεις εξαφάνισης και εγκατάλειψης σε ακραία επικίνδυνες συνθήκες των προσφυγικών ζωών ακριβώς την στιγμή που χρίζουν προστασίας. Έγινε σαφές πως και οι διοικήσεις του ελληνικού κράτους συμμετέχουν σε εγκλήματα κατά των προσφυγικών ζωών, όπως και το χρέος των κινημάτων να δώσουν πολιτικά αποτελέσματα ενάντια σε αυτά τα εγκλήματα.

Η αλληλεγγύη θα νικήσει!

Καμία δίωξη στον Ραχίμ και τον Ραμπία

13 Απριλίου στις 9.00 π.μ. | δικαστήρια Χανίων
Συνέχεια ανάγνωσης Καμία δίωξη στον Ραχίμ και τον Ραμπία

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕΝΕΙΟ – ΚΑΦΕΣ & ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΑ: Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν | ΠΕΜΠΤΗ 7/4 ΣΤΙΣ 19:30

Θεματική : Μεταναστευτικό / Προσφυγικό

Συνέχεια ανάγνωσης ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕΝΕΙΟ – ΚΑΦΕΣ & ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΑ: Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν | ΠΕΜΠΤΗ 7/4 ΣΤΙΣ 19:30

6 Φλεβάρη 2022 | Ημέρα μνήμης και δράσης : Οι πολιτικές των κλειστών συνόρων δολοφονούν

Μνήμη ενάντια στη λήθη

Τον Δεκέμβριο του 2021, έχασαν τη ζωή τους δεκάδες πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες στο Αιγαίο σε ναυάγια πλοιαρίων.

Πρόκειται για ανθρώπους που χάθηκαν λόγω των πολιτικών που έχουν κηρύξει πόλεμο στα αναγνωρισμένα δικαιώματα προστασίας των ζωών σε κίνδυνο, τις κατακτήσεις του ασύλου και της προστασίας της ανθρώπινης μετακίνησης. Αντί προστασίας, υπάρχουν τεκμηριωμένες καταγγελίες πως το λιμενικό της Ελλάδας, όπως και άλλων συνοριοφυλακών στην περιφέρεια της Ευρώπης, συχνά αρνείται και καθυστερεί εσκεμμένα να προβεί σε ενέργειες διάσωσης.

Συνέχεια ανάγνωσης 6 Φλεβάρη 2022 | Ημέρα μνήμης και δράσης : Οι πολιτικές των κλειστών συνόρων δολοφονούν

Οι πολιτικές των κλειστών συνόρων ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ | Κυριακή 6/2 στις 11:00 | πλατεία 1866

Από την Κατάληψη Rosa Nera και το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων η αφίσσα για την διεθνή μέρα δράσης Commemor-Action, στις 6 Φεβρουαρίου, μέρα που οργανώνονται εκδηλώσεις – διαμαρτυρίες μνήμης και δράσης για τα θύματα και τους/τις αγνοούμενες/ους από τις ρατσιστικές διακρατικές πολιτικές ενάντια στην προσφυγική ζωή και τις κατακτήσεις του ασύλου και της ελευθερίας της μετακίνησης. Κείμενα των συλλογικοτήτων για την μέρα δράσης, θα ανεβούν εντός των ημερών.

Για τα Χανιά, ανακοίνωση – κάλεσμα έχει δημοσιεύσει και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Χανίων, θα υπάρχει και εδώ αναδημοσίευση για όλα τα καλέσματα.

Πολιτικές συλλογικότητες μεταναστ(ρι)ών, ομάδες συγγενών των θυμάτων, οργανώσεις δικαιωμάτων από την Αφρική μέχρι το Μεξικό, από την Τουρκία και την Ελλάδα μέχρι την Αγγλία διεκδικούν την ορατότητα, την λογοδοσία για τις ευθύνες των θανάτων, την συλλογική μνήμη, την αποκατάσταση κάθε κρατικής και κοινωνικής αδικίας που υποτιμά το άσυλο, εμποδίζει την διάσωση και θέτει τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ζωές σε κίνδυνο.

Όλοι και όλες στις 6 Φεβρουαρίου στην Πλατεία 1866, στα Χανιά.

Το ελληνικό κράτος δολοφονεί.

| Κυριακή 3/10 στις 17:00 – συγκέντρωση στον Καλαθά |

Σημείο συνάντησης στο πλάτωμα με τις ταχυδρομικές θυρίδες πριν το Stop&Shop στον δρόμο του Καλαθά. Το στίγμα για χρήση σε gps 35.547638199811914, 24.08302265430412

Την Παρασκευή 24/9, εξέπεμψε σήμα έκτακτης ανάγκης ένα πλοίο με μετανάστ(ρι)ες, από τη Συρία το Αφγανιστάν και το Κουρδιστάν (ενώ μεταξύ αυτών βρίσκονται πολλά ανήλικα παιδιά), καθώς έμπαζε νερά. Κατά την επιβίβασή τους σε ένα τάνκερ που βρισκόταν στην περιοχή, μια έγκυος γυναίκα έπεσε στη θάλασσα και δεν βρέθηκε ποτέ. Αφού, μεταφέρθηκαν στη Παλαιόχωρα, οι μετανάστ(ρι)ες αρνήθηκαν να κατεβούν στο λιμάνι καθώς ήθελαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Μέτα από διαπραγματεύσεις τελικά αποβιβάστηκαν και μεταφέρθηκαν στην παιδική κατασκήνωση στον Καλαθά Χανίων. Δύο άνθρωποι βασανίστηκαν από τις αρχές για να υποδείξουν κάποιον σαν διακινητή τους.

Το γεγονός ότι άνθρωποι ταξιδεύουν με αυτόν τον τρόπο, διασχίζοντας μεγάλες αποστάσεις σε δύσκολες θάλασσες και με υπερπλήρεις βάρκες, είναι συνέπεια της πολιτικής του ελληνικού κράτους και της ΕΕ για μια “Ευρώπη Φρούριο”. Πολύ απλά, αν τα σύνορα ήταν ανοιχτά (ή δεν υπήρχαν!) και αν υπήρχε τρόπος ασφαλούς διέλευσης ή μόνιμης εγκατάστασης, ούτε θα μπορούσαν οι διακινητές να εκμεταλλεύονται τους μετανάστες, ούτε θα υπήρχαν νεκροί και νεκρές.

Συνέχεια ανάγνωσης Το ελληνικό κράτος δολοφονεί.

Κείμενο για τους 152 πρόσφυγες που ναυάγησαν και βρίσκονται στην κατασκήνωση Καλαθά

Αναδημοσίευση από το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων:

Ελευθερία Μετακίνησης – Να Νικήσει η Ζωή

Καλώς ήρθατε στο φρούριο της Ελλάδας!!!

Είναι διεθνώς γνωστή η εγκληματική διαχείριση της προσφυγικής ζωής στα σύνορα και εντός της ελληνικής επικράτειας. Το δόγμα αποτροπή και εγκλεισμός που γεννά περισσότερο θάνατο, περισσότερο πόνο είναι πια ο κανόνας, η πολιτική που ασκείται πάνω σε σώματα που παλεύουν να ζήσουν και να απελευθερωθούν. Το οργανωμένο κρατικό σχέδιο –χωρίς να παραμελούμε το ευρύτερο πλαίσιο με τις απάνθρωπες διακρατικές συμφωνίες και τις οικονομίες πολέμων– ορίζει την παρεμπόδιση διέλευσης από τα σύνορα με κάθε κόστος, δολοφονικές επαναπροωθήσεις, ακόμα και ναυαγών, με κάθε μέσο, και απαγωγές, ακόμα και μέσα από δομές, και εγκατάλειψη στη θάλασσα.

Συνέχεια ανάγνωσης Κείμενο για τους 152 πρόσφυγες που ναυάγησαν και βρίσκονται στην κατασκήνωση Καλαθά