Αρχείο κατηγορίας Αλληλεγγύη στη Rosa Nera

συγκεντρωση αλληλεγγυης στην rosa nera την τριτη 2/2 στην χαληδων.


Συγκέντρωση την ΤΡΙΤΗ 2/2 στις 17:00 στην αρχή της Χάλιδων
ενάντια στην ανανέωση της σύμβασης από το πολυτεχνείο για τη δημιουργία ξενοδοχείου στον λόφο Καστέλι.

Στις 24 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε σε τοπική ιστοσελίδα άλλο ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ1, το οποίο παρουσιάζει τροποποιημένα σχέδια της εταιρίας Belvedere Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε. για την μετατροπή των τριών ιστορικών κτιρίων στο Λόφο Καστέλι σε ξενοδοχειακή μονάδα, όπως η ίδια τα απέστειλε στη δημοτική αρχή. Η αποκλειστική πρόσβαση του συγκεκριμένου ενημερωτικού μέσου (zarpanews.gr) στα φραγισμένα και φυλασσόμενα από αστυνομικές δυνάμεις κτίρια και προαύλιο χώρο, εγείρει προβληματισμούς για τη σχέση του εν λόγω μέσου με την εταιρία. Η Belvedere, που όπως ισχυρίζεται η ίδια υπόσχεται να κάνει επένδυση 18 εκ. ευρώ, μπορεί να μην έχει υποβάλει μέχρι σήμερα ισολογισμούς, μπορεί να μην εμφανίζει μετοχικό κεφάλαιο ικανό για μια τέτοια επένδυση, ωστόσο- όπως φαίνεται- έχει ήδη βρει πρόθυμους εκπροσώπους της στο συγκεκριμένο ιστότοπο.

Μετά το φιάσκο των πρώτων σχεδίων που αναδείχθηκαν από την κατάληψη Rosa Nera2 και απεικονίζουν την πρόταση της εταιρίας που περιλαμβάνει την πισίνα στο λόφο Καστέλι, οι νέες απεικονίσεις (χωρίς την πισίνα!) προσπαθούν να πείσουν για τον κοινωφελή χαρακτήρα της επένδυσης. Πέραν, λοιπόν, από ξενοδοχειακές κλίνες, επιχειρηματικό κέντρο, συνεδριακούς χώρους, καφέ και εστιατόρια, μαθαίνουμε ότι στα σχέδια της εταιρίας περιλαμβάνονται πλέον χρήσεις όπως βιβλιοθήκη. Οι ίδιοι που καταστρέψανε την κινηματική υποδομή της κατάληψης που απαριθμούσε 2.500 τίτλους βιβλίων, τώρα εντάσσουν στο σχεδιασμό τους μία βιβλιοθήκη. Οι ίδιοι που περιέφραξαν έναν ελεύθερο χώρο που οποιοσδήποτε μπορούσε να επισκεφθεί χωρίς αντίτιμο, οριοθετούν την κίνηση και τη στάση, τα σημεία κατανάλωσης και παρατήρησης, καταλύοντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη πρόταση ενσωματώνεται η εισήγηση του Δημάρχου Χανίων, Π. Σημανδηράκη, για την αξιοποίηση των κτιρίων, η οποία περιλαμβάνει βιβλιοθήκη και αναψυκτήριο.

Την ίδια στιγμή που ο δήμαρχος υποστηρίζει ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κτιρίων δεν του επιτρέπει να παρέμβει στην εν λόγω «αξιοποίηση», η εταιρία σήμερα απευθύνεται στις δημοτικές αρχές για την υλοποίηση των σχεδίων της και όχι στο ίδιο το Πολυτεχνείο Κρήτης. Φυσικά αυτό συμβαίνει καθώς η ίδια η πρόταση της εταιρίας συνεπάγεται την αλλαγή του υπάρχοντος Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Χανίων, ώστε να επιτρέπεται η ανέγερση τέτοιας κλίμακας ξενοδοχειακής μονάδας στην περιοχή. Δε θα σταθούμε στην ίδια την προχειρότητα της εκπόνησης της μελέτης, με την οποία δε θα περνούσε το μάθημα ούτε φοιτητής στο δεύτερο εξάμηνο της Αρχιτεκτονικής Σχόλης. Θα σταθούμε όμως στο γεγονός ότι η μετατροπή των κτηρίων σε ξενοδοχείο επισφραγίζει τη μακρά ιστορία της οικονομικής εκμετάλλευσης της πόλης με γνώμονα μια μόνο αξία: «τι πουλιέται και τι αγοράζεται».

Γνωρίζουμε καλά ότι οι νέες θέσεις εργασίας, που προσφέρουν τόσο απλόχερα οι εκάστοτε επενδυτές, αφορούν κακοπληρωμένους σερβιτόρους με ελαστικά ωράρια, λατζιέρισσες με εποχική και επισφαλή εργασία, μαθητευόμενους φοιτητές που υπο-αμοίβονται μέσω προγραμμάτων voucher. Αυτό είναι το όραμα της αποκαλούμενης ανάπτυξης στην οποία αναφέρονται ως πανάκεια οι καπιταλιστές. Αυτοί που μας «ταΐζουν» με πεντάστερα κυριλέ εστιατόρια και boutique hotel, ενώ νομοθετούν ολοένα και περισσότερο την υποτίμηση της ζωής και της εργασίας μας. Στο όραμα αυτό ο ελεύθερος χώρος παύει πλέον να αποτελεί τόπο συνάντησης, ανταλλαγής προβληματισμών και πολιτικών διεκδικήσεων και μετατρέπεται σε τόπο εμπορικής εκμετάλλευσης και συσσώρευσης κερδών.

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση συντελέστηκε και η εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera. Στόχος δεν αποτελεί μόνο η υλοποίηση των επιχειρηματικών σχεδίων της συγκεκριμένης εταιρίας, αλλά και όσοι προσπαθούν να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους δημιουργώντας κοινούς τόπους αγώνα για υγεία, ελευθερία, ζωή. Άλλωστε πάγια τακτική της εξουσίας αποτελεί η φίμωση των φωνών που αντιστέκονται. Παρακολουθούμε φυσικά την ένταση της με αφορμή τη διαχείριση της πανδημίας από τους εκφραστές της- ντόπιους και μη.

Από την καταστολή των κινητοποιήσεων των υγειονομικών για προσλήψεις και ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων και τη στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/ μεταναστών, μέχρι τις εκκενώσεις των πολιτικών χώρων το μήνυμα είναι ένα: να παραμείνουμε στην ιδιωτική μας σφαίρα, να βγαίνουμε από το σπίτι μας μόνο για δουλειά και κατανάλωση με μοναδικό τόπο έκφρασης και κριτικής τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η Rosa Nera δεκαέξι χρόνια αποτελεί την εδαφικοποίηση της αντίστασης στα παραπάνω, ένα κοινό τόπο συνάντησης και δημιουργίας πολιτικών διαδικασιών αμφισβήτησης του υπάρχοντος καταπιεστικού συστήματος. Η ίδια η συνάντηση, το κοινό βίωμα, ο πολιτικός και καλλιτεχνικός προβληματισμός, η δημιουργία και η αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, αποτελούν μονόδρομο για τη διασφάλιση της ελεύθερης και κοινωνικής χρήσης του χώρου. Γι’ αυτό τα κτίρια και η αυλή στον λόφο Καστέλι θα ανοίξουν και πάλι.

Θα μαρτυρούν την ιστορία τους, θα ανακαλούν τη συλλογική μνήμη και τις βιωμένες εμπειρίες όλων όσων τους έδωσαν και θα τους δίνουν ζωή.

Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera
sinelefsi_pef@riseup.net
https://www.facebook.com/SolidarityWithRosaNera

: Ε. Πενταράκη, “Αποκλειστικό: Το κτίριο της 5ης Μεραρχίας μετά την επέμβαση της αστυνομίας | PhotosVideo”, zarpanews.gr, 16/9/20
: Ε. Πενταράκη, “Χανιά | Τι εντόπισε η Αρχαιολογία στο υπόγειο του κτιρίου στο ΛόφοΚαστέλι – Αποκλειστικό
φωτορεπορτάζ”, zarpanews.gr, 12/10/20
2 : Κατάληψη Rosa Nera, “Ξενοδοχείον Λόφος Καστέλι – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ”, rosanera.squat.gr, 22/10/20

Ούτε πισίνα ούτε σπα, Rosa Nera κατάληψη ξανά| Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κατάληψη Rosa Nera |Τετάρτη 6 Γενάρη | 12:00 στο Γυαλί Τζαμί

Στις 24 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε σε τοπική ιστοσελίδα άλλο ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ1, το οποίο παρουσιάζει τροποποιημένα σχέδια της εταιρίας Belvedere Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε. για την μετατροπή των τριών ιστορικών κτιρίων στο Λόφο Καστέλι σε ξενοδοχειακή μονάδα, όπως η ίδια τα απέστειλε στη δημοτική αρχή. Η αποκλειστική πρόσβαση του συγκεκριμένου ενημερωτικού μέσου (zarpanews.gr) στα φραγισμένα και φυλασσόμενα από αστυνομικές δυνάμεις κτίρια και προαύλιο χώρο, εγείρει προβληματισμούς για τη σχέση του εν λόγω μέσου με την εταιρία. Η Belvedere, που όπως ισχυρίζεται η ίδια υπόσχεται να κάνει επένδυση 18 εκ. ευρώ, μπορεί να μην έχει υποβάλει μέχρι σήμερα ισολογισμούς, μπορεί να μην εμφανίζει μετοχικό κεφάλαιο ικανό για μια τέτοια επένδυση, ωστόσο- όπως φαίνεται- έχει ήδη βρει πρόθυμους εκπροσώπους της στο συγκεκριμένο ιστότοπο.

Μετά το φιάσκο των πρώτων σχεδίων που αναδείχθηκαν από την κατάληψη Rosa Nera2 και απεικονίζουν την πρόταση της εταιρίας που περιλαμβάνει την πισίνα στο λόφο Καστέλι, οι νέες απεικονίσεις (χωρίς την πισίνα!) προσπαθούν να πείσουν για τον κοινωφελή χαρακτήρα της επένδυσης. Πέραν, λοιπόν, από ξενοδοχειακές κλίνες, επιχειρηματικό κέντρο, συνεδριακούς χώρους, καφέ και εστιατόρια, μαθαίνουμε ότι στα σχέδια της εταιρίας περιλαμβάνονται πλέον χρήσεις όπως βιβλιοθήκη. Οι ίδιοι που καταστρέψανε την κινηματική υποδομή της κατάληψης που απαριθμούσε 2.500 τίτλους βιβλίων, τώρα εντάσσουν στο σχεδιασμό τους μία βιβλιοθήκη. Οι ίδιοι που περιέφραξαν έναν ελεύθερο χώρο που οποιοσδήποτε μπορούσε να επισκεφθεί χωρίς αντίτιμο, οριοθετούν την κίνηση και τη στάση, τα σημεία κατανάλωσης και παρατήρησης, καταλύοντας κάθε έννοια δημόσιου χώρου. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη πρόταση ενσωματώνεται η εισήγηση του Δημάρχου Χανίων, Π. Σημανδηράκη, για την αξιοποίηση των κτιρίων, η οποία περιλαμβάνει βιβλιοθήκη και αναψυκτήριο.

Την ίδια στιγμή που ο δήμαρχος υποστηρίζει ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κτιρίων δεν του επιτρέπει να παρέμβει στην εν λόγω «αξιοποίηση», η εταιρία σήμερα απευθύνεται στις δημοτικές αρχές για την υλοποίηση των σχεδίων της και όχι στο ίδιο το Πολυτεχνείο Κρήτης. Φυσικά αυτό συμβαίνει καθώς η ίδια η πρόταση της εταιρίας συνεπάγεται την αλλαγή του υπάρχοντος Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Χανίων, ώστε να επιτρέπεται η ανέγερση τέτοιας κλίμακας ξενοδοχειακής μονάδας στην περιοχή. Δε θα σταθούμε στην ίδια την προχειρότητα της εκπόνησης της μελέτης, με την οποία δε θα περνούσε το μάθημα ούτε φοιτητής στο δεύτερο εξάμηνο της Αρχιτεκτονικής Σχόλης. Θα σταθούμε όμως στο γεγονός ότι η μετατροπή των κτηρίων σε ξενοδοχείο επισφραγίζει τη μακρά ιστορία της οικονομικής εκμετάλλευσης της πόλης με γνώμονα μια μόνο αξία: «τι πουλιέται και τι αγοράζεται».

Γνωρίζουμε καλά ότι οι νέες θέσεις εργασίας, που προσφέρουν τόσο απλόχερα οι εκάστοτε επενδυτές, αφορούν κακοπληρωμένους σερβιτόρους με ελαστικά ωράρια, λατζιέρισσες με εποχική και επισφαλή εργασία, μαθητευόμενους φοιτητές που υπο-αμοίβονται μέσω προγραμμάτων voucher. Αυτό είναι το όραμα της αποκαλούμενης ανάπτυξης στην οποία αναφέρονται ως πανάκεια οι καπιταλιστές. Αυτοί που μας «ταΐζουν» με πεντάστερα κυριλέ εστιατόρια και boutique hotel, ενώ νομοθετούν ολοένα και περισσότερο την υποτίμηση της ζωής και της εργασίας μας. Στο όραμα αυτό ο ελεύθερος χώρος παύει πλέον να αποτελεί τόπο συνάντησης, ανταλλαγής προβληματισμών και πολιτικών διεκδικήσεων και μετατρέπεται σε τόπο εμπορικής εκμετάλλευσης και συσσώρευσης κερδών.

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση συντελέστηκε και η εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera. Στόχος δεν αποτελεί μόνο η υλοποίηση των επιχειρηματικών σχεδίων της συγκεκριμένης εταιρίας, αλλά και όσοι προσπαθούν να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους δημιουργώντας κοινούς τόπους αγώνα για υγεία, ελευθερία, ζωή. Άλλωστε πάγια τακτική της εξουσίας αποτελεί η φίμωση των φωνών που αντιστέκονται. Παρακολουθούμε φυσικά την ένταση της με αφορμή τη διαχείριση της πανδημίας από τους εκφραστές της- ντόπιους και μη.

Από την καταστολή των κινητοποιήσεων των υγειονομικών για προσλήψεις και ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων και τη στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/ μεταναστών, μέχρι τις εκκενώσεις των πολιτικών χώρων το μήνυμα είναι ένα: να παραμείνουμε στην ιδιωτική μας σφαίρα, να βγαίνουμε από το σπίτι μας μόνο για δουλειά και κατανάλωση με μοναδικό τόπο έκφρασης και κριτικής τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η Rosa Nera δεκαέξι χρόνια αποτελεί την εδαφικοποίηση της αντίστασης στα παραπάνω, ένα κοινό τόπο συνάντησης και δημιουργίας πολιτικών διαδικασιών αμφισβήτησης του υπάρχοντος καταπιεστικού συστήματος. Η ίδια η συνάντηση, το κοινό βίωμα, ο πολιτικός και καλλιτεχνικός προβληματισμός, η δημιουργία και η αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων, αποτελούν μονόδρομο για τη διασφάλιση της ελεύθερης και κοινωνικής χρήσης του χώρου. Γι’ αυτό τα κτίρια και η αυλή στον λόφο Καστέλι θα ανοίξουν και πάλι.

Θα μαρτυρούν την ιστορία τους, θα ανακαλούν τη συλλογική μνήμη και τις βιωμένες εμπειρίες όλων όσων τους έδωσαν και θα τους δίνουν ζωή.

Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera
sinelefsi_pef@riseup.net
https://www.facebook.com/SolidarityWithRosaNera

: Ε. Πενταράκη, “Αποκλειστικό: Το κτίριο της 5ης Μεραρχίας μετά την επέμβαση της αστυνομίας | PhotosVideo”, zarpanews.gr, 16/9/20
: Ε. Πενταράκη, “Χανιά | Τι εντόπισε η Αρχαιολογία στο υπόγειο του κτιρίου στο ΛόφοΚαστέλι – Αποκλειστικό
φωτορεπορτάζ”, zarpanews.gr, 12/10/20
2 : Κατάληψη Rosa Nera, “Ξενοδοχείον Λόφος Καστέλι – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ”, rosanera.squat.gr, 22/10/20

Ποιος κρύβεται πίσω από την εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera;

Το κείμενο που δημοσιεύθηκε στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας δρόμου Άπατρις σε σχέση με την Ρόζα Νέρα και το σκάνδαλο Belvedere:

Συνέχεια ανάγνωσης Ποιος κρύβεται πίσω από την εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera;

Χορεύοντας με τη λήθη ή σημείωμα για τη μνήμη

Στις 5 του Σεπτέμβρη ξεκινήσαμε ένα χορό. Ένα χορό ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα. Ένα χορό πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Εδώ και  περίπου 50 μέρες συνεχίζουμε να χορεύουμε ασταμάτητα. Ένας από τους παρτενέρ μας σε αυτόν το χορό είναι η μνήμη. Αυτή μας τραβάει από το χέρι, αυτή μας δίνει το ρυθμό.

Κεντρικό αίτημα που συνεισφέρει στη διεκδίκηση απόδοσης του  «μπαλκονιού» των Χανίων στους πολίτες της πόλης, είναι η «διατήρηση της μνήμης», η «διάσωση της ιστορίας του τόπου»[1]. Και κάπου εδώ τα κορμιά μας κινδυνεύουν να μείνουν αδρανή, καθώς η μνήμη εμφανίζεται σαν κάτι το δύσκαμπτο, αν όχι το ακίνητο. Η μνήμη, εδώ, παρουσιάζεται ως κάτι το οριστικό, που ζητά να μεταφερθεί αυτούσιο στο παρόν. Η μνήμη, με αυτόν τον τρόπο, στήνεται στο απόσπασμα· ακρωτηριάζεται. Χάνει τις χειραφετητικές της διαστάσεις. Γίνεται κάτι το κλειστό. Και πώς να χορέψεις όταν ο παρτενέρ σου δε σου δίνει ερεθίσματα;

Το αίτημα για απόδοση του λόφου Καστέλι στην κοινωνία υπό το βάρος μιας μνήμης καρφιτσωμένης στο παρελθόν — και χωρίς αναφορά στο αντι-παράδειγμα[2] της αυτοδιαχείρισης και αυτο-οργάνωσης που συντελέστηκε τα τελευταία 16 χρόνια στη Ρόζα Νέρα[3] — χορεύει με τη λήθη. Ρίχνει στη λήθη τις συλλογικά βιωμένες εμπειρίες μας και ως εκ τούτου, καταδικάζει σε ακινησία τον ίδιο μας τον χορό. Κι όμως, μερικές φορές, «τα γεγονότα όσο μακριά και αν βρίσκονται, δεν έχουν ποτέ πει την τελευταία τους λέξη. Φτάνει μια ριζική αλλαγή στο παρόν για να κατρακυλήσουν και να πέσουν μπροστά στα πόδια μας»[4].

Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με έναν αγώνα για τη μνήμη, για την ιστορία του τόπου. Η συνάντησή μας δεν πυροδοτεί απλά έναν αγώνα διεκδίκησης ενός κτηρίου, αλλά (και) έναν αγώνα ορατότητας των κοινωνικών σχέσεων που φιλοξενήθηκαν εντός του. Έναν αγώνα που μας θυμίσει- σε πείσμα των καιρών- ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Πολύ περισσότερο ο αγώνας της συνέλευσης του Πάρκου Ειρήνης και Φιλίας είναι ένας αγώνας (και) ενάντια στη λήθη[5]. Και εντός αυτού του αγώνα, το παρόν γίνεται αντιληπτό ως κατηγορία επαναστατικής μεταμόρφωσης. Χορεύουμε στο εδώ και το τώρα. Βασικός παρτενέρ μας σε αυτόν το χορό είναι η μνήμη· η συλλογική μνήμη, μέσω της οποίας κατασκευάζουμε μια νέα υποκειμενικότητα. Από αυτήν την άποψη, η μνήμη δεν είναι ένα παρελθόν κωδικοποιημένο και αποκρυσταλλωμένο, αλλά παρόν στην πάλη ενάντια στη λησμονιά.

Η μνήμη μας, επομένως, είναι πολλά περισσότερο από ένα, δύο ή τρία κτήρια. Οι διεκδικήσεις μας δεν αφορούν τα ίδια τα κτήρια αυτά κάθε αυτά, αλλά επιζητούν την πραγμάτωση ενός αστερισμού κοινωνικών σχέσεων, μακριά από τη λογική της αγοράς. Όπως η επιτέλεση οριζόντιων και χειραφετητικών κοινωνικών σχέσεων εντός της Ρόζα Νέρα έδωσε τη δυνατότητα στον χώρο και τον χρόνο να σκοντάψει· και με αυτή του την πτώση να απαλλαγεί από το χυδαίο συμβολισμό ως κτήριο βασανιστηρίων· και με αυτή του την πτώση να αποκαλυφθούν οι άνθρωποι που χορεύουν στις ρωγμές της ιστορίας. Έτσι ακριβώς, ο δικός μας χορός ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα οφείλει να βάλει τρικλοποδιά στον γραμμικό χρόνο της ιστορίας· και να αποκαλύψει, στην πτώση του, ένα νέο «εμείς».


[1] Το γεγονός ότι ανοίγω τη συζήτηση  για την έννοια της μνήμης εμπίπτει στα πλαίσια του αγώνα διεκδίκησης ελεύθερων και κοινωνικών χώρων. Σε καμία περίπτωση, δεν αποτελεί προσπάθεια υποβάθμισης των διεκδικήσεων, αντίθετα ευελπιστώ σε έναν δημιουργικό διάλογο.

[2] Δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα παράδειγμα-μοντέλο: το μοντέλο αντιγράφεται, επαναλαμβάνεται, μεταφέρεται, απογυμνώνεται. Εδραιώνει ένα πεδίο ομοιογένειας, το οποίο επιζητά τη βεβαιότητα και την απόλυτη αλήθεια. Αντιθέτως, μιλάμε για ένα αντι-παράδειγμα καθώς αποτελεί ένα σπέρμα από το παρελθόν, το οποίο έρχεται να γονιμοποιήσει το πράττειν μας. (περισσότερα για αυτή τη συζήτηση βλ. τις διαλέξεις του Καστοριάδη για την αρχαία Αθήνα)

[3] «όσοι αναφέρονται στο παρελθόν σαν οριστικό δεδομένο δεν παύουν να το τροχίζουν..» (Βανεγκέμ, η επανάσταση της καθημερινής ζωής). Αυτό είναι ένα ζήτημα που επισήμαναν πολλοί ομιλητές στη συνάντηση της Πρωτοβουλίας.

[4] Ό.π. σελ 283-285

[5] Δεν πρόκειται για ταυτολογία: η λήθη είναι ήδη μια άρνηση της μνήμης. Και αυτό είναι το χρέος της διαλεκτικής, να αρνηθεί την άρνηση (βλ. Αρνητική Διαλεκτική, Adorno)

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον αγώνα της Κρήτης στις 28/10/2020

Σημείωμα (δεύτερο): για το θέρισμα των ρόδων και για τη σπορά της ελπίδας ή αρωματίζοντας την πόλη με γιασεμί[1]

5 Σεπτεμβρίου 2020. Βιώνουμε ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στη ζωή μας. Οι υπηρέτες του χρήματος θερίζουν το πιο όμορφο ρόδο της πόλης μας[2]. Και ίσως, αυτό το βίαιο ξερίζωμα του ρόδου να σηματοδοτεί την απώλεια του πιο ρομαντικού, και νοτισμένου με τα παιδικά μας όνειρα, κομματιού μας. Και ίσως, αυτό το βίαιο ξερίζωμα να έκανε τα μάτια μας να δακρύσουν και τα σώματά μας- έτσι εύθραυστα που είναι- να λυγίσουν.

Κι όμως, παρότι περιέφραξαν τον ήλιο, ένα αεράκι πνέει και μας ωθεί «να βγούμε από την τρικυμία αυτού του κόσμου»[3]. Η ελπίδα θερίζεται μαζί με τα λουλούδια, επιμένει  ένας φίλος από τη νότια πολιτεία του Μεξικού. Και οι λέξεις του αντηχούν στα αυτιά μας, μαζί με όλη τους την αντίφαση. Αν θερίσεις ένα ρόδο, τότε θα χάσει το άρωμά του, θα ξεχάσει τις ρίζες του. Αν όμως θερίσεις την ελπίδα, τότε αυτή μοιράζεται· πολλαπλασιάζεται και ταξιδεύει. Το μαύρο ρόδο ζει στην πόλη πάνω από 16 χρόνια, και όμως τώρα συμβαίνει η σπορά.

Το μήνυμα που έλαμψε από το φάρο το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου έγραφε «κλείσανε την Ρόζα, ανοίγουμε την κοινωνία». Η «ανοιχτότητα» εδώ δεν αναφέρεται μονάχα στην ευχέρεια του βιώματος μιας διαφορετικής εμπειρίας. Σημαίνει το «άνοιγμα» μιας κλειστής πόλης, το άνοιγμα μιας κλειστής απόφασης την οποία επέβαλε η λογική του χρήματος· την αποκάλυψη της σύγκρουσης που υφέρπει κάτω από το μανδύα της χλιδάτης πισίνας και των συμφωνιών για ξενοδοχεία.

Ας μου επιτραπεί σε αυτό το σημείο να θίξω δύο ζητήματα θεωρητικής υφής, τα οποία άπτονται επί του ρήματος «ανοίγω». Το πρώτο σχετίζεται με τη θεωρητική μετατόπιση της σύγκρουσης. Το «άνοιγμα» δηλώνει ότι η σύγκρουση δεν είναι σύγκρουση μεταξύ δύο εξωτερικών μεταξύ τους ομάδων. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια σύγκρουση ανάμεσα στον Διγαλάκη και τη Ρόζα Νέρα. Ούτε με μια σύγκρουση ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και την τοπική κοινωνία. Αντιθέτως, «ανοίγοντας την πόλη» παρατηρούμε κάτι πιο ουσιαστικό: τη σύγκρουση διαφορετικών τρόπων να κάνουμε τα πράγματα[4]. Ή πράττουμε σύμφωνα με τη λογική του χρήματος και την περίφραξη των ζωών μας ή πράττουμε το «όλα για όλους». Όπως ανήγγειλε και η πρώτη αφίσα της Ρόζα Νέρα το 2004 «ή ντυνόμαστε με το ένδυμα της κοινωνικής παραλυσίας ή επιμένουμε για τη χαρά της ελευθερίας»[5].

Η δεύτερη θεωρητική μετατόπιση συμπυκνώνεται στο «άνοιγμα» της υπάρχουσας αντίληψης σχετικά με το επαναστατικό πράττειν· στην απελευθέρωση της επαναστατικής διαδικασίας από το χρόνο ενός απροσδιόριστου μέλλοντος και κατ’ επέκταση την τοποθέτησή της στο εδώ και το τώρα. Το ίδιο το βίωμα της Ρόζα Νέρα, ένα βίωμα χαράς στα διάκενα της κανονικότητας, διαρρηγνύει την αντίληψη ότι μια επαναστατική διαδικασία βρίσκεται έξω από την καθημερινή ζωή. Εδώ και ένα μήνα, προσπαθούμε να αναπνεύσουμε ανάμεσα στα συρματοπλέγματα της κανονικότητας δημιουργώντας μικρές ρωγμές στην πόλη των Χανίων, για να αποτρέψουμε τον ξεπεσμό της ζωής μας στο βούρκο της ξενοδοχοποίησης.

Κι όμως! Δε θέλουμε απλώς να δημιουργήσουμε ένα κίνημα για να αποτρέψουμε την ιδιωτικοποίηση του Λόφου Καστελίου. Το θέλουμε και αυτό! Αλλά ακόμα περισσότερο θέλουμε να ζήσουμε διαφορετικά. Αν όπως υποστήριξα σε προηγούμενο κείμενο[6], η Ρόζα Νέρα αποτελεί μια ρωγμή στο χώρο, τότε οφείλουμε να καταργήσουμε την κυριαρχία των διαστάσεων. Κι αν θέλουμε οι δρόμοι μας να ανθίσουν (με) γιασεμιά, τότε δεν έχουμε παρά να γεμίσουμε το πράττειν μας με μια διαφορετική και ασύμμετρη λογική από αυτή του χρήματος.

Νομίζω όμως, ότι ήρθε η ώρα να σας αφήσω. Ένα «φωσάκι» ταξιδεύει στο σκοτάδι μας και αρωματίζει την πόλη με ελπίδα. Μια ελπίδα ειλικρινή, η οποία μας καλεί να γεμίσουμε την πόλη με γιασεμιά, ρόδα, ασπαλάθους και πικραλίδες.


[1] Ο υπότιτλος εμπνεύστηκε από τη φράση «Μόνο μυρίζοντας γιασεμί», χαραγμένη σε κάποιο τοίχο της φυλακής την περίοδο της κατοχής.

[2] Όπως είχε ειπωθεί σε μια μαντινάδα κατά τη διάρκεια μιας γιορτής για τη διεκδίκηση του στρατοπέδου Μαρκοπούλου:  «παντέρμη πόλη τω Χανιώ/για πουν’ τα γιασεμιά σου,/πολλοί κοράκοι πέσανε, /για τα οικόπεδά σου.»

[3]  Παράφραση των τελευταίων στίχων του ποιήματος «Φαντασία» του  Γιάννη Σκαρίμπα. Το έργο του οποίου μοιράστηκε σε αρκετές εκδηλώσεις στο χώρο της Ρόζα Νέρα.

[4] Αναφέρομαι εδώ στον ίδιο τον ανταγωνισμό του πράττειν. Για τη θεωρητική συζήτηση αυτού του ζητήματος βλ. Holloway, Ρωγμές στον Καπιταλισμό 147-177

[5] Αξίζει να αναφερθεί ότι ο αείμνηστος Βαρδής Τσουρής είχε παραδώσει το αρχείο του στο Ι.Α.Κ. Επί τη ευκαιρία, ευχαριστώ τις εργαζόμενες στο αρχείο για την πολύτιμη βοήθειά τους.

[6] Χανιώτικα Νέα 5/12/2019. Μπορείτε να το βρείτε σε ηλεκτρονική μορφή εδώ: http://www.haniotika-nea.gr/simeioma-proto-gia-tin-enochlitiki-osmi-ton-rodon/

το κείμενο δημοσιεύτηκε στα Χανιώτικά Νέα στις 5/10/2020


Για τη Rosa Nera και όλες τις καταλήψεις που έχουν δεχτεί την κρατική καταστολή

Οι καταλήψεις αποτελούν το έδαφος που απελευθερώνει μέσα στην πόλη το ανταγωνιστικό κίνημα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του.

Συνέχεια ανάγνωσης Για τη Rosa Nera και όλες τις καταλήψεις που έχουν δεχτεί την κρατική καταστολή

Αλληλεγγύη με την κατάληψη Ρόζα Νέρα. Κάτω τα χέρια από τα κοινωνικά κέντρα και τις καταλήψεις.

Από Shades Magazine, δημοσιευμένο στις 6/9/20:

Συνέχεια ανάγνωσης Αλληλεγγύη με την κατάληψη Ρόζα Νέρα. Κάτω τα χέρια από τα κοινωνικά κέντρα και τις καταλήψεις.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗσ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗσ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Από το περιοδικό Τα παιδιά της γαλαρίας και τις εκδόσεις Κόκκινο Νήμα:

Ένα από τα σημεία που ενώνει την περίπτωση της πρόσφατα εκκενωμένης κατάληψης Rosa Nera με την επίσης προσφάτως εκκενωμένη κατάληψη της Terra Incognita στην Θεσ/νίκη είναι το γεγονός ότι και οι δύο καταλήψεις στέγαζαν τις δραστηριότητές τους σε πανεπιστημιακές ιδιοκτησίες: του Πολυτεχνείου Κρήτης και του ΑΠΘ, αντίστοιχα. Επομένως η καταστολή τους εν μέρει συνδέεται και με τις προσπάθειες διαφύλαξης, και επικερδούς αξιοποίησης στην περίπτωση της Rosa Nera, της εν λόγω ιδιωτικής περιουσίας, δηλαδή συνδέεται με τις επιμέρους λειτουργίες των επιχειρηματικοποιημένων πανεπιστημίων.

Συνέχεια ανάγνωσης ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗσ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗσ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Rosa Nera και Φιλολάου 99

Από την αναρχική συλλογικότητα Καθ’οδόν, δημοσιευμένο στις 14/10/20:

Μέσα σε ένα μήνα εκκενώθηκαν από το κράτος δύο ακόμη καταλήψεις, η Rosa Nera στα Χανιά (5 Σεπτεμβρίου) και η Φιλολάου 99 στην Αθήνα (25 Σεπτεμβρίου). Η Rosa Nera εδώ και 16 χρόνια αποτελεί κινηματικό σημείο αναφοράς, έχοντας στεγάσει πολυάριθμα εγχειρήματα και υλικοτεχνική υποδομή, βιβλιοθήκες κι εκδηλώσεις.

Συνέχεια ανάγνωσης Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Rosa Nera και Φιλολάου 99