Για όσα παρακολουθούμε να γίνονται μετά την ανακατάληψη του λόφου

Γράφει ο Δημήτρης Μακρέας:

Όσα συμβαίνουν την τελευταία εβδομάδα σε συνέχεια της 16ετούς ιστορίας της ROSA NERΑ, της δημόσιας συζήτησης και των κινητοποιήσεων που γέννησε η εκκένωσή της έχουν πολλαπλές αναγνώσεις και δυναμικές. Σε μεγάλο βαθμό θα καθορίσουν την έκβαση μιας ανοιχτής σύγκρουσης για την ίδια τη φυσιογνωμία της πόλης και όχι απλά για το μέλλον του λόφου ή της κατάληψης.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά τα τελευταία χρόνια η συζήτηση για την “πόλη” γίνεται -ούτε καν με αφορμή τις εκλογές για τους τοπικούς άρχοντες – αλλά πάντα με αφετηρία το λόφο Καστέλι, την ύπαρξη ή την εκκένωση της κατάληψης ROSA NERA. Γιατί η κατάληψη δεν ήταν ποτέ, πολύ περισσότερο τις τελευταίες μέρες, οριοθετημένη μονοσήμαντα στο χώρο αλλά περιλαμβάνει το σύνολο των δράσεων και σχέσεων, τον πολιτισμό στην ολότητά του, που δομείται στο χώρο και το χρόνο με βάση την άμεση επικοινωνία των ανθρώπων χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και της αγοράς.

Σε μια πόλη όπου κάθε μορφή κοινοτικής ζωής έχει αποδομηθεί και ο απόλυτος ρυθμιστής είναι οι ανάγκες των μεγάλων ή μικρών επιχειρηματικών συμφερόντων οι αντιστάσεις και η διεύρυνση του χώρου της άμεσης επικοινωνίας των ανθρώπων είναι ζωτικής σημασίας για το χαρακτήρα της.

Στη σημερινή συνθήκη η σχέση Ιδιωτικού – Κρατικού είναι σχέση απόλυτης ταύτισης συμφερόντων. Αν κάποτε οι θεσμοί του Κράτους αποτύπωναν σε ένα βαθμό τα 150 χρόνια ταξικής πάλης και της συναίνεσης δια μέσω των συγκρούσεων, σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα από αυτή τη διάσταση. Η ολοφάνερη αλλαγή της φυσιογνωμίας της πόλης και η εκποίηση του συνόλου των υλικών αλλά και άυλων “πόρων” της (με βάση την ορολογία της αγοράς) τα τελευταία 15 χρόνια είναι αποτέλεσμα αυτού του σφικτού εναγκαλισμού με την απαίτηση, μάλιστα, η λογική αυτή να θεωρείται ως αυτονόητη και υποχρεωτική.

Κάπως έτσι ένα δημόσιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με αποστολή μεταξύ άλλων “να δημιουργεί νέα γνώση προς όφελος της κοινωνίας” (όπως αναφέρεται και στην επίσημη ιστοσελίδα του) λειτουργεί ως ένας ακόμα παράγοντας της αγοράς, αδιαφορώντας για την “πόλη”, τον χαρακτήρα της και τις ανάγκες των κατοίκων της.

Για ένα κανονικό “Δημόσιο Πολυτεχνείο” όμως, η αυτονόητη αποστολή θα ήταν να αναζητεί λύσεις για τα προβλήματα, να προβλέπει , να συμβάλλει στο σχεδιασμό μιας σύγχρονης “πόλης” που σέβεται τις ανάγκες των κατοίκων της. Η αυτονόητη αποστολή του θα ήταν να διευκολύνει τη διεύρυνση του χώρου της άμεσης επικοινωνίας των ανθρώπων.

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες αυτής της ανοιχτής σύγκρουσης. Η ανακατάληψη του λόφου και η γιορτή της “άμεσης δημοκρατίας” που συμβαίνει, έχει ξεσηκώσει την αντίδραση του συγκυτίου παραγόντων της αγοράς και κρατικών αξιωματούχων, καθώς και της “μαρίδας” των ντόπιων αυλικών τους.

Απέναντί τους θα διεκδικήσουμε τη δυναμική για μια άλλη πόλη, θα στήσουμε αναχώματα στην επέλαση της αγοράς, αναζητώντας συνεχώς νέο ζωτικό χώρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s