Παρέμβαση στην ΕΡΤ Χανίων

Σήμερα το πρωί αλληλέγγυοι από την συνέλευση αλληλεγγύης στη Ρόζα Νέρα πραγματοποιήσαν παρέμβαση στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ Χανίων προκειμένου να υπάρξει μια ενημέρωση για το πως προχωράει το κίνημα μετά την εκκένωση της κατάληψης καθώς και την προπαγάνδιση της πορείας αλληλεγγύης στις καταλήψεις που θα γίνει το Σάββατο 31/10 ,

Μπορείτε να ακούσετε αναλυτικά το αρχείο από την παρέμβαση παρακάτω:

Σημείωμα (δεύτερο): για το θέρισμα των ρόδων και για τη σπορά της ελπίδας ή αρωματίζοντας την πόλη με γιασεμί[1]

5 Σεπτεμβρίου 2020. Βιώνουμε ένα από τα πιο θλιβερά γεγονότα στη ζωή μας. Οι υπηρέτες του χρήματος θερίζουν το πιο όμορφο ρόδο της πόλης μας[2]. Και ίσως, αυτό το βίαιο ξερίζωμα του ρόδου να σηματοδοτεί την απώλεια του πιο ρομαντικού, και νοτισμένου με τα παιδικά μας όνειρα, κομματιού μας. Και ίσως, αυτό το βίαιο ξερίζωμα να έκανε τα μάτια μας να δακρύσουν και τα σώματά μας- έτσι εύθραυστα που είναι- να λυγίσουν.

Κι όμως, παρότι περιέφραξαν τον ήλιο, ένα αεράκι πνέει και μας ωθεί «να βγούμε από την τρικυμία αυτού του κόσμου»[3]. Η ελπίδα θερίζεται μαζί με τα λουλούδια, επιμένει  ένας φίλος από τη νότια πολιτεία του Μεξικού. Και οι λέξεις του αντηχούν στα αυτιά μας, μαζί με όλη τους την αντίφαση. Αν θερίσεις ένα ρόδο, τότε θα χάσει το άρωμά του, θα ξεχάσει τις ρίζες του. Αν όμως θερίσεις την ελπίδα, τότε αυτή μοιράζεται· πολλαπλασιάζεται και ταξιδεύει. Το μαύρο ρόδο ζει στην πόλη πάνω από 16 χρόνια, και όμως τώρα συμβαίνει η σπορά.

Το μήνυμα που έλαμψε από το φάρο το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου έγραφε «κλείσανε την Ρόζα, ανοίγουμε την κοινωνία». Η «ανοιχτότητα» εδώ δεν αναφέρεται μονάχα στην ευχέρεια του βιώματος μιας διαφορετικής εμπειρίας. Σημαίνει το «άνοιγμα» μιας κλειστής πόλης, το άνοιγμα μιας κλειστής απόφασης την οποία επέβαλε η λογική του χρήματος· την αποκάλυψη της σύγκρουσης που υφέρπει κάτω από το μανδύα της χλιδάτης πισίνας και των συμφωνιών για ξενοδοχεία.

Ας μου επιτραπεί σε αυτό το σημείο να θίξω δύο ζητήματα θεωρητικής υφής, τα οποία άπτονται επί του ρήματος «ανοίγω». Το πρώτο σχετίζεται με τη θεωρητική μετατόπιση της σύγκρουσης. Το «άνοιγμα» δηλώνει ότι η σύγκρουση δεν είναι σύγκρουση μεταξύ δύο εξωτερικών μεταξύ τους ομάδων. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια σύγκρουση ανάμεσα στον Διγαλάκη και τη Ρόζα Νέρα. Ούτε με μια σύγκρουση ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και την τοπική κοινωνία. Αντιθέτως, «ανοίγοντας την πόλη» παρατηρούμε κάτι πιο ουσιαστικό: τη σύγκρουση διαφορετικών τρόπων να κάνουμε τα πράγματα[4]. Ή πράττουμε σύμφωνα με τη λογική του χρήματος και την περίφραξη των ζωών μας ή πράττουμε το «όλα για όλους». Όπως ανήγγειλε και η πρώτη αφίσα της Ρόζα Νέρα το 2004 «ή ντυνόμαστε με το ένδυμα της κοινωνικής παραλυσίας ή επιμένουμε για τη χαρά της ελευθερίας»[5].

Η δεύτερη θεωρητική μετατόπιση συμπυκνώνεται στο «άνοιγμα» της υπάρχουσας αντίληψης σχετικά με το επαναστατικό πράττειν· στην απελευθέρωση της επαναστατικής διαδικασίας από το χρόνο ενός απροσδιόριστου μέλλοντος και κατ’ επέκταση την τοποθέτησή της στο εδώ και το τώρα. Το ίδιο το βίωμα της Ρόζα Νέρα, ένα βίωμα χαράς στα διάκενα της κανονικότητας, διαρρηγνύει την αντίληψη ότι μια επαναστατική διαδικασία βρίσκεται έξω από την καθημερινή ζωή. Εδώ και ένα μήνα, προσπαθούμε να αναπνεύσουμε ανάμεσα στα συρματοπλέγματα της κανονικότητας δημιουργώντας μικρές ρωγμές στην πόλη των Χανίων, για να αποτρέψουμε τον ξεπεσμό της ζωής μας στο βούρκο της ξενοδοχοποίησης.

Κι όμως! Δε θέλουμε απλώς να δημιουργήσουμε ένα κίνημα για να αποτρέψουμε την ιδιωτικοποίηση του Λόφου Καστελίου. Το θέλουμε και αυτό! Αλλά ακόμα περισσότερο θέλουμε να ζήσουμε διαφορετικά. Αν όπως υποστήριξα σε προηγούμενο κείμενο[6], η Ρόζα Νέρα αποτελεί μια ρωγμή στο χώρο, τότε οφείλουμε να καταργήσουμε την κυριαρχία των διαστάσεων. Κι αν θέλουμε οι δρόμοι μας να ανθίσουν (με) γιασεμιά, τότε δεν έχουμε παρά να γεμίσουμε το πράττειν μας με μια διαφορετική και ασύμμετρη λογική από αυτή του χρήματος.

Νομίζω όμως, ότι ήρθε η ώρα να σας αφήσω. Ένα «φωσάκι» ταξιδεύει στο σκοτάδι μας και αρωματίζει την πόλη με ελπίδα. Μια ελπίδα ειλικρινή, η οποία μας καλεί να γεμίσουμε την πόλη με γιασεμιά, ρόδα, ασπαλάθους και πικραλίδες.


[1] Ο υπότιτλος εμπνεύστηκε από τη φράση «Μόνο μυρίζοντας γιασεμί», χαραγμένη σε κάποιο τοίχο της φυλακής την περίοδο της κατοχής.

[2] Όπως είχε ειπωθεί σε μια μαντινάδα κατά τη διάρκεια μιας γιορτής για τη διεκδίκηση του στρατοπέδου Μαρκοπούλου:  «παντέρμη πόλη τω Χανιώ/για πουν’ τα γιασεμιά σου,/πολλοί κοράκοι πέσανε, /για τα οικόπεδά σου.»

[3]  Παράφραση των τελευταίων στίχων του ποιήματος «Φαντασία» του  Γιάννη Σκαρίμπα. Το έργο του οποίου μοιράστηκε σε αρκετές εκδηλώσεις στο χώρο της Ρόζα Νέρα.

[4] Αναφέρομαι εδώ στον ίδιο τον ανταγωνισμό του πράττειν. Για τη θεωρητική συζήτηση αυτού του ζητήματος βλ. Holloway, Ρωγμές στον Καπιταλισμό 147-177

[5] Αξίζει να αναφερθεί ότι ο αείμνηστος Βαρδής Τσουρής είχε παραδώσει το αρχείο του στο Ι.Α.Κ. Επί τη ευκαιρία, ευχαριστώ τις εργαζόμενες στο αρχείο για την πολύτιμη βοήθειά τους.

[6] Χανιώτικα Νέα 5/12/2019. Μπορείτε να το βρείτε σε ηλεκτρονική μορφή εδώ: http://www.haniotika-nea.gr/simeioma-proto-gia-tin-enochlitiki-osmi-ton-rodon/

το κείμενο δημοσιεύτηκε στα Χανιώτικά Νέα στις 5/10/2020


Αντίσταση Αυτοοργάνωση Αλληλεγγύη

Αντίσταση Αυτοοργάνωση Αλληλεγγύη

Κάλεσμα σε Πορεία Υπεράσπισης των Καταλήψεων –

Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στις 13:00 στην πλατεία Δ. Αγοράς

RosaNera, Κατάληψη για πάντα!

Συνέχεια ανάγνωσης Αντίσταση Αυτοοργάνωση Αλληλεγγύη

Παρέμβαση στο Φεστιβάλ Κινημαυογράφου Χανίων 21/10/20

Το κείμενο του αγαπητού μας συντρόφου που αναγνώστηκε χθες – μια κριτική, αντιεμπορευματική και ελευθεριακή φωνή στην χθεσινή μαζική παρέμβαση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου – από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera.
Προβλήθηκε επίσης το μικρό βίντεο αντιεξουσιαστικής σάτιρας και αλληλεγγύης στην Κατάληψη, από την θεατρική ομάδα Δέσπολες.
Η φωτογραφία είναι από τις συντρόφισσες και τους συντρόφους του ΚΡΑΧ ράδιο.
Ακολουθεί το κείμενο που διαβάστηκε από το σύντροφο και άγγιξε την συνείδηση και τα συναισθήματα των περισσότερων όσων βρέθηκαν στην αίθουσα:

«…Βρισκόμαστε εδώ στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Χανίων. Ήρθαμε να κάνουμε μια πολιτική παρέμβαση, για ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα την πόλη τον τελευταίο 1,5 μήνα. Ο λόγος για την έκκένωση της κατάληψης Rosa Nera και τη σχεδιαζόμενη (ακόμα) ξενοδοχοποίηση του λόφου Καστέλι.

Λοιπόν, το φεστιβάλ αυτό αναδεικνύεται σε θεσμό της πόλης εδώ και 8 χρόνια. Είναι ένα αξιόλογο φεστιβάλ από άποψη περιεχομένου. Θα λέγαμε ότι ο χαρακτήρας του, όπως και ο χαρακτήρας που επικρατεί συνήθως σε τέτοιου είδους πολιτιστικά γεγονότα, μέσα κυρίως από τις επιλογές των ταινιών και τους ανθρώπους που εμπλέκονται, είναι αυτό που θα λέγαμε “συγκρατημένα ουμανιστικός”. Είναι δηλαδή ένα σημείο αυτού που με άλλα λόγια λέγεται “πολιτιστική ηγεμονία της αριστεράς”.

Να θυμίσουμε χαρακτηριστικά ότι η κεντρική θεματική του περυσινού κινηματογραφικού φεστιβάλ ήταν το μεταναστευτικό ταξίδι, η αδικία, ο ρατσισμός και οι περιπέτειες που υπομένουν οι εκατοντάδες χιλιάδες των ανθρώπων που διωγμένοι από ανέχεια ή από πολέμους ή παρακινημένοι από οποιαδήποτε περιέργεια ή όραμα αναζητούν -και έχουν το απόλυτο δικαίωμα να αναζητούν- μια θέση στον ήλιο της Δύσης.

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ είναι, λοιπόν, ένα καθολικά αναγνωρισμένο γεγονός, το οποίο οργανώνεται εθελοντικά σε μεγάλο βαθμό και το οποίο σπεύδουν προθύμως να υποστηρίξουν -προκειμένου να προβληθούν αναλόγως- διάφοροι τοπικοί και υπερτοπικοί παράγοντες όπως τράπεζες, εμφιαλωμένα νερά, υπουργεία, δήμος, περιφέρεια, πάμπολλα ξενοδοχεία, εταιρείες τηλεφωνίας, ακτοπλοϊκές εταιρείες, ευαγή πολιτιστικά ιδρύματα εφοπλιστικών κεφαλαίων, έως και τοπικά μαγαζιά λιανικής. Το προφανές, όσο και υπόρρητο, όφελος όλων αυτών από τη συγκεκριμένη διαφήμιση είναι ακριβώς η σύνδεση με αυτή την αίγλη της κουλτούρας, του ουμανιστικού χαρακτήρα του φεστιβάλ. Και εδώ βρίσκεται όλη η ειρωνία.

Διότι το φεστιβάλ είναι έτσι στημένο που κανείς δεν πρόκειται να δει τους ίδιους τους αποκλεισμένους από την κοινωνική επιφάνεια -τους τρελούς, τους μετανάστες, τους τρανς, τους τοξικοεξαρτημένους, όσους από συνειδητή επιλογή ή από μοίρα βρίσκονται εκτός κανονικότητας- να τριγυρίζουν στους διαδρόμους του πνευματικού κέντρου και να μιλούν για τα προβλήματά τους ή για την κοινωνική οπτική τους, ούτε αυτές τις μέρες ούτε ποτέ άλλοτε. Αυτός ο αέρας δημοκρατικότητας που απολαμβάνει εξίσου ο επισκέπτης, ο χορηγός ή ο διοργανωτής του φεστιβάλ είναι λοιπόν μια κουλτούρα εκ του ασφαλούς. Ακόμη περισσότερο, είναι μια κουλτούρα συμφωνημένης αποσιώπησης κοινής γνώσης.

Για παράδειγμα της γνώσης ότι εδώ και χρόνια η ΑΝΕΚ συνεργάζεται με το λιμενικό σε απελάσεις μεταναστών. Ή της γνώσης ότι η ξενοδοχοποίηση της πόλης και η μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο, είναι η βασική αιτία εξώθησης των κατοίκων από το κέντρο και άρδην αλλαγής των συνθηκών ζωής εντός της.

Ή ακόμα ότι ο σύλλογος ξενοδόχων του νομού έχει επανειλλημένα αιτηθεί να μην δεχτεί η περιφέρεια Χανίων καθόλου πρόσφυγες μέσω προγραμμάτων κοινωνικής ένταξης. Ή ακόμα της κοινής γνώσης ότι τα εφοπλιστικά κεφάλαια δεν χτίζονται ποτέ με ανθρωπιστικές αξίες. Όλοι αυτοί όμως -ΑΝΕΚ, ξενοδοχεία και κρατικοί οργανισμοί τουριστικής προώθησης της χώρας, ίδρυμα ωνάση κ.α. πολλοί – μπορούν, χωρίς κανείς να αγανακτεί, να μοστράρουν ανάμεσα στους ευγενείς χορηγούς ενός τέτοιου φεστιβάλ. Ενός φεστιβάλ συγκρατημένου, εκ του ασφαλούς, ανθρωπισμού και χρηματοδοτούμενης -εντός σκηνοθετικών ορίων- ελεύθερης έκφρασης και τέχνης.

Στην κατάληψη Rosa Nera λάμβαναν χώρα όλο το χρόνο διάφορες πολιτιστικές και πολιτικές συναντήσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα: κινηματογράφος, θέατρο, μουσική, ζωγραφική, βιβλιοπαρουσιάσεις και άλλα. Πολλοί από εδω έχουν σίγουρα κάποτε επισκεφτεί, κάποτε συμμετάσχει σε αυτό το χώρο.

Η κατάληψη ήταν εξίσου ένας Θεσμός της πόλης των Χανίων, όπως ομολογείται και στην ίδια τη μηνυτήρια αναφορά της εταιρείας Belvedere. Το απαράδεκτο της κατάληψης, ήταν ότι βρισκόταν καταστατικά εκτός της αγοραίας λογικής και του εύκολου κατευνασμού των συνειδήσεων. Ότι έδινε όντως το δικαίωμα σε άσημους να πατούν εκεί όπου πατούσαν οι άρχοντες. Ότι άλλαζε όντως τους όρους του αποκλεισμού και της συμπερίληψης ανθρώπων στις λειτουργίες της. Άλλαζε την πρόσβαση στην κουλτούρα και στο δικαίωμα του λόγου.

Ότι ήταν μια διαρκής προσπάθεια οι αφανείς να συνδιοργανώνουν, να παράγουν και να απολαμβάνουν ισότιμα την τέχνη και την κοινωνικότητα. Γι αυτό εξάλλου ήταν δίκαιη και όχι νόμιμη, γι αυτό και δεν δέχτηκε ποτέ χορηγούς σε ότι διοργάνωνε, γι αυτό και κατεστάλη, προσώρας, αυτό το εγχείρημα.

Γι αυτό θα γεννηθεί ξανά πιο ευρύ, πιο σοφό και πιο όμορφο…»
«

Δικαιοσύνη και ηθική

Από Χανιώτικα Νέα, 19/10/2020

Κύριε διευθυντά,
αυτό το κείμενο αρχικά γράφτηκε για να συνοδεύσει την ανοιχτή εικαστικο-πολιτική έκθεση που στήσαμε, τον περασμένο Ιούνιο, έξω από το εγκατελειμμένο κτήριο του Πολυτεχνείου στην οδό Μελιδόνη. Εδώ παρουσιάζεται κάπως τροποποιημένο θέλοντας να συνεισφέρει στη συζήτηση περί της κατάληψης Rosa Nera:

Συνέχεια ανάγνωσης Δικαιοσύνη και ηθική